Informacja Administratora

Na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz. U. UE. L. 2016.119.1 z dnia 4 maja 2016r., dalej RODO informuję:
1. dane Administratora i Inspektora Ochrony Danych znajdują się w linku „Ochrona danych osobowych”,
2. Pana/Pani dane osobowe w postaci adresu IP, są przetwarzane w celu udostępniania strony internetowej oraz wypełnienia obowiązków prawnych spoczywających na administratorze(art.6 ust.1 lit.c RODO),
3. dane osobowe mogą być przekazywane organom państwowym, organom ochrony prawnej (Policja, Prokuratura, Sąd) lub organom samorządu terytorialnego w związku z prowadzonym postępowaniem,
4. Pana/Pani dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowej,
5. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane wyłącznie przez okres i w zakresie niezbędnym do realizacji celu przetwarzania,
6. przysługuje Panu/Pani prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania,
7. ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,
8. podanie przez Pana/Panią danych osobowych jest fakultatywne (dobrowolne) w celu udostępnienia strony internetowej,
9. Pana/Pani dane osobowe nie będą podlegały zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji przez Administratora, w tym profilowaniu.
zamknij

Żabki i Słoneczka - logopedia zdalnie

1. Trudne wyrazy. 2. Zagadki. 3. Bezpieczeństwo na ulicy.

13.04

Wierszyki do nauczenia na pamięć utrwalające szeregi głosek:

 

ś, ź, ć, dź; s, z, c, dz; sz, ż, cz, dż.

 

1.Nie zmarznie tobie szyja,

gdy szalikiem ja owijasz.

………………………………………………………………………………………………………………….

2. Mówią że Januszek

to mały leniuszek.

A przecież zjadł śniadanie

i bawi się z Puszkiem na dywanie.

…………………………………………………………………………………………………………………

3.W szopie szara myszka mieszka.

Boi się wielkiego kota Leszka.

Bo Leszek to pogromca myszek,

szuka ich wszędzie , nawet wśród szyszek.

…………………………………………………………………………………………………………………

4. Dorsz to morska ryba,

o tym wie przedszkolak chyba.

Mama uszykuje z dorsza farsz

i do tego ugotuje barszcz.

………………………………………………………………………………………………………………..

5. Gdy Staszka swoja szafę otwiera ,

Szymonowi dech zapiera,

bo wie, że jest tam ubrań dostatek,

ale Staszka ma za mało szmatek.

………………………………………………………………………………………………………………..

6. W sobotę Sabina szydełkuje.

Gdy powstaje serweta, zaraz ja pruje.

Szkoda czasu na taka robotę,

można weselej spędzić sobotę

……………………………………………………………………………………………………………….

7.W szkolnej szatni na wieszaku

zostawił Szymon spodenki w plecaku.

Poszedł do domu i plecaka szuka.

Przypomniał sobie i w głowę się stuka

…………………………………………………………………………………………………………………

 

 

8. Czy Agnieszka w sklepie mieszka?

Od rana do wieczora w fartuszku na brzuszku

sprzedaje, podaje –ważna dla niej każda klientka,

bo Agnieszka to ekspedientka.

…………………………………………………………………………………………………………………

9. Gdy Grażynka była chora,

pobiegła do doktora.

Gdy już wyzdrowiała,

o zdrowie nie zadbała

………………………………………………………………………………………………………………….

10. Pod krzewem leżą orzechy dojrzałe .

Ale dlaczego są takie małe ?

Bo to są orzechy laskowe,

małe, ale zdrowe.

………………………………………………………………………………………………………………..

11.W czasie mżawki pod drzewem

moknie sobie grzybów siedem.

Gdy cztery zabiorę do koszyka

Ile zmoknie ?-

To już matematyka!

…………………………………………………………………………………………………………………

12.Wrzesień się zaczyna.

Dojrzała jarzębina.

O tej porze

szukaj złota na dworze.

Bogactwo jest w lesie i w ogrodzie.

………………………………………………………………………………………………………………….

13.Marzenkę boli brzuch,

bo zjadła trzydzieści sztuk

olbrzymich grzybów smażonych,

przez kucharza przyrządzonych.

……………………………………………………………………………………………….

 

14. Jureczek jest głodny od rana ,

bo nie zjadł w domu śniadania.

Skubnął tylko kawałeczek bułeczki,

resztę śniadania włożył do teczki.

W drodze do szkoły karmił wróbelki.

Teraz odczuwa głód wielki!

………………………………………………………………………………………………………………….

 

 

 

15. Duża żaba nad kałużą

napotkała żuka,

żuk na nóżki buty włożył

i butkami puka.

…………………………………………………………………………………………………………………

16. Oto mały Jacek, co wypiekał placek.

Placek owocowy, z lukrem cytrynowym.

Słodki i pachnący pulchny i gorący.

Placek dla Celiny, Wacka i Lucyny.

…………………………………………………………………………………………………………………

17. Wojtuś lubi śliwki,

Jasio woli ptysie,

Tomuś na śniadanie

je wiśnie w śmietanie.

…………………………………………………………………………………………………………………

 

18. O piątej godzinie w niedzielę,

Władzio ma urodziny.

Będzie tu ludzi wiele,

dzieci i trochę rodziny.

…………………………………………………………………………………………………………………

19. Szałas Staszek wybudował,

do szałasu szop się schował.

Strasznie Staszek się wystraszył,

gdy usłyszał te hałasy.

………………………………………………………………………………………………………………….

20. Niedaleko, kolo brzozy,

żmija zbliża się do kozy.

zdąży koza umknąć w zboże,

żmija złapać jej nie może.

………………………………………………………………………………………………………………..

21.Tam na łączce, obok beczki,

wilczek czyha na owieczki.

Czyha czujny i milczący,

czas dla owiec to męczący.

…………………………………………………………………………………………………………………

22.Dwaj dżokeje z Radzymina

chodzą lub jeżdżą do kina.

Przejeżdżają most zwodzony,

gdy w kościele dzwonią dzwony.

…………………………………………………………………………………………………………………

23. Januszek poszedł do lasu.

On lubi ciszę - nie lubi hałasu.

Nazbierał sporo kasztanów i szyszek.

Widział sarenkę i kilka myszek.

Warto wybrać się na spacer do lasu.

Spacer to nie jest strata czasu.

………………………………………………………………………………………………………………..

24. Czarek bardzo się zmęczył,

gdy malował w barwach tęczy

ścianę w pokoju Franciszka

- swego małego braciszka

………………………………………………………………………………………………………………..

25.Mareczek uczy się liczenia .

Poznaje tabliczkę mnożenia .

Układa patyczki w pudełeczku,

bo uczy się po troszeczku.

Wie już ile jest cztery razy jeden.

Wie już ile jest cztery razy siedem.

…………………………………………………………………………………………………………………

26. Na krzaczkach dojrzewają

czerwone porzeczki.

Babcia je zerwie, włoży do miseczki.

Zrobi pyszny dżem porzeczkowy,

trochę kwaśny, ale zdrowy.

…………………………………………………………………………………………………..................

27. Nad rzeczka mieszkał żuczek mały.

Woda i trawka go zachwycały.

Odważnie spacerował po okolicy.

Nie spodziewał się spotkać dżdżownicy.

Spod ziemi nagle się wyłoniła

i biednego żuczka przestraszyła.

……………………………………………………………………………………………………………

 

 

12.04

 

ROZWÓJ MOWY DZIECKA

Dziecko zdobywa umiejętnoś

komunikowania się od pierwszego dnia życia.

Przechodzi płynnie w kolejne etapy rozwoju mowy. Poniżej schemat ułatwiający rodzicom ustalenie co jest normą rozwojową, a co powinno martwić

i wymaga konsultacji logopedycznej. Każde dziecko rozwija się w sposób indywidualny i uwarunkowany różnymi czynnikami.

Normy rozwojowe.

Okres melodii od urodzenia do 1 roku życia

Okres wyrazu od 1-2 roku życia

Okres zdania od 2-3 roku życia

Okres swoistej mowy dziecięcej od 3-7 roku życia

Okres melodii od urodzenia do 1 roku życia

  • w 4 miesiącu reaguje uśmiechem na uśmiech

  • w 10 miesiącu reaguje na swoje imię

  • w 11 miesiącu wskazuje palcem

  • krzyk, głużenie, gruchanie, gaworzenie, rozumienie mowy

  • wymawia wyrazy: mama, tata, baba

 

Okres wyrazu od 1 - 2 roku życia

  • wymawia wszystkie samogłoski oprócz nosowych (a, e, i, o, u, y)

  • wymawia spółgłoski: p, pi, b, bi, m, mi, t, d, n, l,

  • wymawia około 300 słów

 

 

Okres zdania od 2 - 3 roku życia

  • najbardziej gwałtowny rozwój słownictwa, opanowanie około 1000 słów

  • wymawia samogłoski ę i ą

  • wymawia spółgłoski: w, wi, f, fi, ś, ź, ć, dź, k, ki, g, gi, ch, chi, j, l, ł, s, z, c, dz

  • pojawiają się pierwsze zdania

 

4 - 5 rok życia

  • okres pytań

  • utrwalenie głosek s, z, c, dz, l

  • pojawienie się głosek sz, ż, cz, dż, r

5 - 6 rok życia

  • utrwalenie głosek sz, ż,cz, dż, r

  • może występować przestawianie dźwięków

  • mogą występować uproszczenia grup spółgłoskowych

  • pojawiają się zlepki wyrazowe i skróty wyrazowe

7 rok życia

  • opanowana jest w pełni technika mówienia

  • dziecko zachowuje właściwy akcent, rytm i melodię

  • buduje zdania złożone

 

 

Czy rysowanie jest ważne?

Jest tak samo ważne jak rozmowa, jak dawanie dziecku wsparcia, jak próba odpowiedzi na pytania, które go dręczą. Rysunek daje dziecku przestrzeń, aby we własnym, bezpiecznym świecie przeżyć to, co go cieszy ale i smuci, czego potrzebuje. Dziecko poznaje kolory i kształty, rozwija umiejętność obserwacji i pamięć wzrokową, ćwiczy dłoń. Dziecko, w przeciwieństwie do dorosłego, przejawia aktywność twórczą non stop. To jego sposób poznawania

i „próbowania” świata. Dlaczego rysowanie jest ważne? Bo jest świetnym narzędziem do rozwoju twórczego myślenia! Zaś dobrze ukształtowane twórcze myślenie jest cechą wybitnych naukowców, przedsiębiorców, managerów i liderów, czego dowodzą liczne badania. Dziecko poprzez rysowanie utrwala swoją wiedzę

o świecie. Swobodne działania plastyczne sprawiają dziecku ogromną radość, rozwijają dziecięce talenty, wzbudzają zainteresowanie sztuką, twórczością ludową, rozwijają inwencję twórcza dziecka, jego wyobraźnię, uwrażliwiają na piękno, kształtują umiejętności tworzenia obrazów. Rozbudzamy w ten sposób kreatywność dziecka, jego wyobraźnię i manualne umiejętności, poczucie, że potrafi jakoś samo wpływać na otaczający go świat

i samodzielnie go interpretować za pomocą kredek i papieru.

Dziecko rysując opowiada i objaśnia wszystko to, czego nie jest

w stanie wyrazić słowami. Rysunek może służyć jako metoda

w wykrywaniu zainteresowań, poglądów, postaw, pewnych cech osobowości. Rysunki świadczą o manualnym i emocjonalnym rozwoju dziecka. Malowanie rozwija i uczy dziecko ładnie pisać. Rysowanie pomaga dziecku kreatywnie się rozwijać i przygotować do nauki pisania. Dziecko malując, czy wykonując inne manualne czynności ćwiczy koncentrację, trenuje wyobraźnię i pamięć.

 

PERCEPCJA WZROKOWA

 

Właściwy stopień rozwoju percepcji wzrokowej dzieci uważa się za jeden z najważniejszych czynników warunkujących sukcesy bądź niepowodzenia szkolne. Percepcja wzrokowa jest to zdolność do rozpoznawania i rozróżniania bodźców wzrokowych a także do ich interpretacji. Interpretacja bodźców wzrokowych dokonuje się nie na siatkówce, lecz w mózgu. Percepcja wzrokowa uczestniczy w niemal wszystkich działaniach człowieka. Odpowiedni poziom rozwoju percepcji wzrokowej umożliwia dziecku naukę czytania, pisania, stosowanie reguł ortografii, wykonywanie zadań arytmetycznych oraz rozwinięcie wszystkich innych umiejętności wymaganych od niego w trakcie nauki szkolnej.

 

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

 

PERCEPCJA WZROKOWA

 

Właściwy stopień rozwoju percepcji wzrokowej dzieci uważa się za jeden z najważniejszych czynników warunkujących sukcesy bądź niepowodzenia szkolne. Percepcja wzrokowa jest to zdolność do rozpoznawania i rozróżniania bodźców wzrokowych a także do ich interpretacji. Interpretacja bodźców wzrokowych dokonuje się nie na siatkówce, lecz w mózgu. Percepcja wzrokowa uczestniczy w niemal wszystkich działaniach człowieka. Odpowiedni poziom rozwoju percepcji wzrokowej umożliwia dziecku naukę czytania, pisania, stosowanie reguł ortografii, wykonywanie zadań arytmetycznych oraz rozwinięcie wszystkich innych umiejętności wymaganych od niego w trakcie nauki szkolnej.

 

MASAŻ LOGOPEDYCZNY

Masaż twarzy i zewnętrznych narządów artykulacyjnych

 

  • zaczynamy od czoła i ruchami okrężnymi masujemy w kierunku skroni

  • masujemy policzki pod oczami ruchami okrężnymi w kierunku skroni aż do stawów żuchwowych

  • masujemy pod nosem w kierunku stawów żuchwowych, na końcu lekko je uciskając

  • masujemy brodę ruchami okrężnymi w kierunku stawów żuchwowych

  • kości żuchwy rozciągamy w kierunku uszu

  • wykonujemy łezki od kącika oka spadającego w kierunku brody

  • wargi masujemy podpierając brodę kciukiem, palce wskazujące ściągają i rozciągają wargi

  • obszczypujemy wargi układając je do cmokania

  • trzy palce uciskają miejsce nad górną wargą, a następnie pod dolną wargą

  • masaż zewnętrzny kończymy masażem płatków uszu, od góry ku dołowi ruchami okrężnymi.

 

 

Masaż wewnętrznych narządów artykulacyjnych

 

 

  • masaż języka rozpoczynamy od podziału języka na dwie części

  • rozpoczynamy od strony prawej masując najmniejszym palcem ruchami okrężnymi od czubka języka w kierunku gardła, najpierw po prawej,

a następnie po lewej stronie nasady

  • masujemy powierzchnię podjęzykową prowokując czubek języka do podnoszenia

  • masujemy ruchami okrężnymi podniebienie twarde w kierunku od przodu ku tyłowi najpierw po jednej, później po drugiej stronie linii środkowej

  • dziąsła masujemy w odwrotnym kierunku do wyrastania zębów – dolne obciągamy od góry ku dołowi, a górne od dołu ku górze.

 

ĆWICZENIA GRAFOMOTORYCZNE

 

Ćwiczenia grafomotoryczne bezpośrednio przygotowują dziecko do czynności pisania. Pomagają w nabyciu właściwych nawyków ruchowych, potrzebnych podczas pisania, a w szczególności ruchu ręki od strony lewej do prawej, z góry na dół oraz ruchu okrężnego, odwrotnego do ruchu wskazówek zegara. Wyrabiają płynność i precyzję ruchów ręki, ustawionej w takiej pozycji jak podczas pisania. Polegają one na rysowaniu, kreśleniu różnych linii, szlaczków, obrysowywaniu, kolorowaniu itp. Wykonywanie tych ćwiczeń ma duże znaczenie w opanowaniu techniku pisania, gdyż podczas tych ćwiczeń ręka dziecka jest ustawiona w takiej pozycji jak przy pisaniu. Od samego początku nauki pisania należy zwracać uwagę na poprawność wykonywania wszelkich ćwiczeń graficznych i kaligraficzne kreślenie liter. Trzeba pamiętać o właściwym kierunku pisania (odwrotnym do wskazówek zegara) takich liter jak a, o, b, g itp., kolejności kreślenia elementów liter, kształcie tych elementów, prawidłowych połączeniach między literami, dociąganiu do linii, właściwym rozmieszczaniu pisma na kartce.Pisanie wymaga wielu umiejętności: precyzji ruchów, koordynacji wzrokowo – ruchowej i koordynacji całego ciała. Ćwiczenia grafomotoryczne wpływają na wszystkie zmysły dziecka. Ćwiczenia te w przyszłości ułatwiają proces nauki pisania w szkole. Ćwiczenia te przynoszą również dzieciom wiele radości, pobudzają ich wyobraźnię i ciekawoś

, a przy tym usprawniają manualnie, ćwiczą pamięć słuchowo -wzrokową, koordynację wzrokowo-ruchową, rozwijają orientację przestrzenną. Pomagają tym samym w likwidowaniu zaburzeń funkcji psychomotorycznych, spełniających istotną rolę w procesie opanowania umiejętności czytania i pisania. Ćwiczenia grafomotoryczne służą również rozwijaniu percepcji wzrokowej, usprawnienia ruchów rąk i koordynacji wzrokowo – ruchowej, orientacji przestrzennej, pamięci słuchowej. Stwarzają też okazję do dobrej i kształcącej zabawy dla dzieci.

 

 

 

Nauka tekstów na pamięć.

 

Głównym zadaniem nauki tekstów na pamięć jest wyrabianie pamięci językowej , logicznej i mechanicznej.

Wyrobienie pamięci językowej osiąga się, gdyż wyrabia się pamięć do zapamiętywania wyrazów, zwrotów językowych, całych zdań i większych fragmentów. Podczas nauki tekstów na pamięć wyrabia się również pamięć logiczna i mechaniczna. Pamięć logiczna pozwala zapamiętać sens i treść utworu. Dzięki pamięci mechanicznej można zapamiętać wyrazy w ustalonej kolejności i wypowiedzenie jednego wyrazu pociąga za sobą mówienie następnych.

Poprzez naukę tekstów na pamięć realizuje się również cele poznawcze, kształcące i wychowawcze.Dzięki nauce wierszy wzbogaca się zakres słownictwa i kształtuje się elegancja wypowiadania się. Im więcej wierszy dzieci opanują na pamięć, tym bardziej rozwiną pojemność swojej pamięci.

 

……………………………………………………………………………………

 

 

Nauka tekstów na pamięć.

 

Głównym zadaniem nauki tekstów na pamięć jest wyrabianie pamięci językowej , logicznej i mechanicznej.

Wyrobienie pamięci językowej osiąga się, gdyż wyrabia się pamięć do zapamiętywania wyrazów, zwrotów językowych, całych zdań i większych fragmentów. Podczas nauki tekstów na pamięć wyrabia się również pamięć logiczna i mechaniczna. Pamięć logiczna pozwala zapamiętać sens i treść utworu. Dzięki pamięci mechanicznej można zapamiętać wyrazy w ustalonej kolejności i wypowiedzenie jednego wyrazu pociąga za sobą mówienie następnych.

Poprzez naukę tekstów na pamięć realizuje się również cele poznawcze, kształcące i wychowawcze. Dzięki nauce wierszy wzbogaca się zakres słownictwa i kształtuje się elegancja wypowiadania się. Im więcej wierszy dzieci opanują na pamięć, tym bardziej rozwiną pojemność swojej pamięci.

 

ZAGADKI

 

  • uczą, przyczyniają się do poznawania, utrwalania i rozszerzania wiadomości z różnych dziedzin nauki,

  • zaciekawiają i skłaniają do dalszych poszukiwań oraz wnikliwej, uważnej obserwacji otoczenia,

  • sprzyjają kształtowaniu i rozwijania pożądanych nawyków,

  • dzięki zagadkom nauka staje się łatwiejsza i przyjemniejsza,

  • dziecko poznaje wyrazy określające cechy przedmiotu lub zjawiska,

  • stanowią skuteczny środek do wzbogacania słownictwa,

  • przyczyniają się do kształtowania wielu operacji myślowych

( np. analizy, syntezy, porównywania, uogólniania), wyobraźni

oraz pamięci,

  • mają charakter przenośni, wprowadzając dziecko w świat metaforyki,

  • atrakcyjna i kształcąca forma do stwarzania okazji do czytania ze zrozumieniem,

  • kształtowanie wrażliwości słuchowej oraz koncentracji na dźwiękach mowy,

  • dostarczają dzieciom wiele przyjemności i radości,

  • bawią je przez przenośnie, zabawne porównanie i sprzeczności,

  • stanowią dla dziecka źródło zadowolenia wynikające z przezwyciężenia trudności,

  • podnoszą jego samoocenę i wzmacniają poczucie własnej wartości,

  • przyczyniają się do lepszej organizacji zabaw,

  • dzieci zachęcają do nawiązywania kontaktów z kolegami i koleżankami,

  • środek do utrwalania prawidłowej wymowy głosek,

  • pobudzają dzieci do spontanicznego wymawiania głosek,

  • kontrola stopnia automatyzacji ćwiczonej głoski,

  • pobudzają aktywność intelektualną, sensomotoryczną, emocjonalną, werbalną,

  • pobudzają motywację do uczenia się, mobilizują do tworzenia własnych wypowiedzi,

  • kształtują procesy motywacyjne i emocjonalne, przyczyniają się do rozwoju społecznego dziecka,

  • wzbudzają zainteresowanie oraz aktywną postawę dzieci.

 

JAK ROZPOZNAĆ ZDOLNE DZIECKO ?

 

Charakterystyczne cechy uzdolnionych dzieci:

 

•   Jest bystrym obserwatorem.

•   Wykonuje zadania umysłowe z przyjemnością.

•   Uczy się szybko i dobrze.

•   Używa poprawnie wielu słów.

•   Zadaje bardzo dużo pytań.

•   Ma oryginalne pomysły.

•   Skupia swoją uwagę na prezentowanych zjawiskach.

•   Ma dobrą pamięć.

•   Z łatwością uczy się czytania.

•   Dominuje w zabawach z innymi dzie

mi ( rówieśnikami i starszymi).

•   Ma pomysły na zabawę, gdy bawi się z innymi.

•   Spędza dużo czasu na malowaniu, wycinaniu, klejeniu, lepieniu itp.

•   Ma dobre wyczucie perspektywy i szczegółu, gdy rysuje.

•   Rysuje oryginalne rysunki, które nie przypominają rysunków innych dzieci.

•   Lubi ogląda

obrazy i komentowa

je.

•   Jest ożywiony, gdy rozwiązuje problem, bądź dokonuje jakiegoś odkrycia.

•   Jest dobrym obserwatorem ludzi i zjawisk.

•   Przejawia radość z życia.

•   Jest pewny siebie, jeśli chodzi o jego umiejętności rozwiązywania nowego problemu.

•   Ma wielu przyjaciół i kolegów.

•   Jest zawsze chętne do odkrywania nowego otoczenia.

•   Inni traktują go jako przywódcę.

•   Wymyśla pomysłowe opowiadania i lubi je opowiada

.

•   Przejawia bardzo niezależne postawy wobec życia.

•   Przejawia zamiłowanie do zabaw językowych, gier słownych (rymowanki)

•   Niegrzecznie zachowuje się zwłaszcza w chwilach znudzenia.

•   Brak cierpliwości wobec rówieśników wolniej kojarzących fakty.

•   Ma dobre poczucie rytmu i lubi porusza

się w takt melodii.

•   Posługuje się ekspresywnymi ruchami ciała dla okazania nastroju, emocji.

•   Ma dobrą koordynację ruchów.

•   Nie zraża sięłatwo gdy coś jest nie po jego myśli.

•   Lubi rozwiązywa

zadania liczbowe.

•   Chce pozna

przyczyny zjawisk.

•   Jest manualnie zręczne i potrafi manipulowa

niewielkimi przedmiotami.

•   Bardzo pochłaniają go rzeczy, wobec których wykazuje zainteresowanie.

•   Bez przerwy eksperymentuje z nowymi rzeczami.

•   Woli samodzielnie rozwiązywać problemy.

•   Jest bardzo pomysłowe w znajdywaniu odpowiedzi i nowych sposobów.

•   Ma bujną, bogatą wyobraźnię, Tworzy świat fantazji.

 

SZLACZKI

To doskonała wprawka przed trudna nauką pisania

i rysowania. Szlaczki są ułożone w odpowiedniej kolejności, od najprostszych do trudniejszych. Dzięki czemu rączka przyzwyczaja się do kredki, ołówka, wykonuje precyzyjnie coraz bardziej skomplikowane ruchy. Szlaczki doskonalą technikę rysowania i pisania oraz kształtują płynność ruchów ręki. Ponadto dzieci uczą się spostrzegawczości oraz koncentrowania uwagi.

Te ćwiczenia są idealne dla każdego dziecka, które chce pięknie pisać i rysować!

Celem ćwiczeń jest :

  • kształtowanie nawyku prawidłowego posługiwania się narzędziami do rysowania i pisania (kredką, pisakiem, długopisem, ołówkiem itp.),

  • wyrabianie przyzwyczajenia przyjmowania prawidłowej postawy oraz właściwego układania obu rąk podczas pisania,

  • kształcenie płynności i precyzji ruchów ręki ułożonej w pozycji odpowiedniej przy pisaniu,

  • doskonalenie koncentracji uwagi,

  • rozwijanie wyobraźni i spostrzegawczości wzrokowej,

  • usprawnianie koordynacji wzrokowo-ruchowej.

Ćwiczenia te wymagają wykonywania szerokich

i swobodnych ruchów, sprzyjających jej rozluźnieniu

i usprawnieniu, przygotowując do wysiłku związanego

z nauką pisania. Ważne jest, aby dziecko kreśliło wzory dokładnie, bez pośpiechu i wychodzenia poza linie. Rysowanie wzorów po śladzie i kolorowanie sprzyjają nie tylko kształtowaniu płynności i precyzji ruchów ręki dziecka, ale także ćwiczeniu koncentracji uwagi, pamięci wzrokowej i ruchowej , rozwijaniu spostrzegawczości oraz usprawnianiu koordynacji wzrokowo –ruchowej

i orientacji kierunkowej.

 

JEŚLI CHCESZ, ABY MOWA TWOJEGO DZIECKA

R O Z W I J A Ł A S I Ę P R A W I D Ł O W O

-opowiadajo tym, co robisz, co dzieje się wokół, co wspólnie przeżywacie, a z małym dzieckiem wskazuj i nazywaj – zanim dziecko zacznie wypowiadać słowa musi uczyć się je rozumieć

 

- czytaj bajki, książki, używaj intonacji, gestów, ilustracji – dostarczaj dziecku wielu bodźców słuchowych w postaci słów

 

-mów poprawnie – do dziecka trzeba mówić powoli, wyraźnie, należy unikać języka dziecinnego ( pieszczenia się )

 

- słuchaj uważnie – dziecko ma naturalną chęć mówienia, pokaż swojemu dziecku, że go słuchasz, że jesteś ciekawy jego wypowiedzi, odpowiadaj na pytania dziecka – obojętność na aktywność słowną dziecka może spowodować zahamowanie potrzeby mówienia

 

-zachęcaj do patrzenia na Ciebie, kiedy mówisz

 

- dbaj o zdrowie wady wymowy często są spowodowane wadami zgryzu

i chorobami laryngologicznymi – jeśli Twoje dziecko jest chore udaj się do lekarza specjalisty

 

-zadbajo prawidłowe nawyki ruchowe w obrębie jamy ustnej – zbyt długie ssanie palca czy oddychanie ustami kształtuje nieprawidłową pracę języka i ogranicza jego sprawność

 

- baw się wspólna zabawa dostarcza wiele przyjemności i radości, pozwala poznawać nowe treści i informacje, wzbogaca słownik dziecka

 

- maluj, rysuj, wylepiaj – ruchowe ośrodki mowy w korze mózgowej znajdują się blisko obszarów odpowiedzialnych za motorykę ręki, dlatego wszelkie ćwiczenia rozwijające ruchy dłoni wpływają też na lepszą motorykę narządów mownych

 

-śpiewaj do zabaw ze śpiewem dołącz taniec, ruch

 

- rozwijaj pamięć słuchową przez powtarzanie ulubionych piosenek, wyliczanek, wierszyków, baw się w naśladowanie odgłosów, min, ruchów

 

- kochaj dziecko, które wzrasta w atmosferze miłości i bezpieczeństwa, rozwija się lepiej i szybciej pod każdym względem, również pod kątem mówienia

 

Rodzicu wada artykulacyjna w wieku szkolnym, może być przyczyną trudności

w nauce pisania i czytania. Wcześnie wykryta wada artykulacyjna może być skorygowana.

 

Utrwalanie szeregu głosek: ś,ź,ć,dź oraz r. 

Utrwalanie szeregu głosek : k-g

Utrwalanie szeregu głosek : ś, ź, ć, dź.

Układanie historyjek i opowiadanie ich treści

OPOWIADANIE  OBRAZKÓW

Opowiadanie  treści  obrazków  przez  dziecko    stanowi  informację na  temat opanowanego  przez  dziecko  słownictwa,  umiejętności  formułowania  wypowiedzi, koncentracji  uwagi,  pamięci.  Przy  omawianiu  obrazków  przez  dziecko uzyskujemy  także informacje  dotyczące  pobudzenia  dziecięcej  wyobraźni  i fantazji,  myślenia  przyczynowo skutkowego, zainteresowania treściami spostrzeganymi na obrazku oraz stopnia zrozumienia treści  wizualnej  przez  dziecko.  Praca  z  obrazkami  przynosi  także  informacje  na  temat    otwartości  dziecka,  jego  chęci  prezentowania  swoich  pomysłów,  aktywności     werbalnej.

 Odczytywanie treści obrazka umożliwia:

  • spostrzeganie,
  • porównywanie,
  • wzbogacanie słownika,
  • doskonalenie umiejętności formułowania własnych myśli,
  • skupianie uwagi.

  Dziecko ma okazję do formułowania wielozdaniowych wypowiedzi, uczy

   się  stosowania poprawnych form fleksyjnych, logicznego myślenia,  

   prawidłowego budowania zdań i wzbogaca swój słownik. Na pierwszym

   miejscu jest rozwijanie mowy i myślenia.

 

 

…………………………………………………………………………………………

 

 

OPOWIADANIE  OBRAZKÓW

Opowiadanie  treści  obrazków  przez  dziecko    stanowi  informację na  temat opanowanego  przez  dziecko  słownictwa,  umiejętności  formułowania  wypowiedzi, koncentracji  uwagi,  pamięci.  Przy  omawianiu  obrazków  przez  dziecko uzyskujemy  także informacje  dotyczące  pobudzenia  dziecięcej  wyobraźni  i fantazji,  myślenia  przyczynowo skutkowego, zainteresowania treściami spostrzeganymi na obrazku oraz stopnia zrozumienia treści  wizualnej  przez  dziecko.  Praca  z  obrazkami  przynosi  także  informacje  na  temat    otwartości  dziecka,  jego  chęci  prezentowania  swoich  pomysłów,  aktywności     werbalnej.

 Odczytywanie treści obrazka umożliwia:

  • spostrzeganie,
  • porównywanie,
  • wzbogacanie słownika,
  • doskonalenie umiejętności formułowania własnych myśli,
  • skupianie uwagi.

  Dziecko ma okazję do formułowania wielozdaniowych wypowiedzi, uczy

   się  stosowania poprawnych form fleksyjnych, logicznego myślenia,  

   prawidłowego budowania zdań i wzbogaca swój słownik. Na pierwszym

   miejscu jest rozwijanie mowy i myślenia.

 

 

ZWROTY DO OPOWIADANIA OBRAZKÓW

obrazek przedstawia…..

na obrazku widzę…..

po/z prawej/lewej strony znajdują się….

na górze…

na dole…

w prawym  górnym rogu…

w lewym dolnym rogu…

w tle…

na pierwszym planie…

w/na środku….

ubrana/y jest/ma na sobie…

on/ona wygląda…

to najprawdopodobniej jest….

wydaja się, że się świetnie się bawią…..

prawdopodobnie są przyjaciółmi…..

myślę…

przypuszczam…

oceniam….

uważam….

wydaje mi się……

możliwe……

moim zdaniem…

 

 

 

ZWROTY DO OPOWIADANIA OBRAZKÓW

obrazek przedstawia…..

na obrazku widzę…..

po/z prawej/lewej strony znajdują się….

na górze…

na dole…

w prawym  górnym rogu…

w lewym dolnym rogu…

w tle…

na pierwszym planie…

w/na środku….

ubrana/y jest/ma na sobie…

on/ona wygląda…

to najprawdopodobniej jest….

wydaja się, że się świetnie się bawią…..

prawdopodobnie są przyjaciółmi…..

myślę…

przypuszczam…

oceniam….

uważam….

wydaje mi się……

możliwe…

moim zdaniem…….

ĆWICZENIA NARZĄDÓW MOWY.

ZNACZENIE POPRAWNEJ WYMOWY DLA PRAWIDŁOWEGO ROZWOJU DZIECKA

Mowaodgrywa ogromną rolę w rozwoju każdego człowieka. Dzięki rozumieniu mowy dziecko poznaje otaczający je świat, a dzięki umiejętności mówienia może wyrażać swoje myśli i uczucia. Poprawny rozwój mowy jest podstawą rozwoju osobowości dziecka. Jeżeli mowa rozwija się prawidłowo, prawidłowo będzie się też rozwijać myślenie i inne procesy. Dzięki  kontaktom dziecka z otoczeniem rozwój ten jest przyspieszony, bogaci się słownictwo, rozwija się  dojrzałość do podjęcia nauki. Rozwój mowy jest uwarunkowany genetycznie, ale możliwy jest jedynie w kontakcie z innymi ludźmi. Mowa nie jest umiejętnością  wrodzoną, dziecko przyswaja ją sobie od najbliższego otoczenia, drogą naśladownictwa. Rozwój mowy trwa kilka lat. Jednak nie u wszystkich dzieci przebiega on jednakowo: u jednych szybciej, a u drugich wolniej. Zaburzenia mowy przyczyniają się do powstawania trudności w nauce. Postępy dziecka w nauce i jego pozycja w klasie  w znacznej mierze zależą od tego,  jak ono mówi. Trudności szkolne dziecka wynikające z zaburzeń mowy dotyczą przede wszystkim edukacji polonistycznej. Dziecko źle mówiące najczęściej pisze z błędami, słabo czyta, przejawia zahamowania w swobodnym wypowiadaniu się. Wady mowy  utrudniają lub uniemożliwiają nawiązywanie kontaktu z otoczeniem. Dzieci z wadą mowy zaczynają unikać towarzystwa rówieśników i wzrasta u nich niechęć do mówienia. Wady mowy utrudniają też naukę,  gdyż trudności w mówieniu mają  swoje odzwierciedlenie w pisaniu i czytaniu. Mogą przysporzyć dziecku wielu przykrych przeżyć. Sprzyjają rozwijaniu się u dziecka  takich cech jak nieśmiałość i skrytość. Dziecko czuje się niepełnowartościowe. Wady mowy odbijają się ujemnie na samopoczuciu dziecka, jego pozycji w zespole rówieśników, co powoduje nieśmiałość i lękliwość. Rodzi w nim poczucie inności, niższości i braku wiary we własne siły. A niemożność sprostania zadaniom może stać się przyczyną bierności i izolacji. Wszystkie zaburzenia mowy negatywnie wpływają na kształtowanie się osobowości dziecka. Dzieci te maja kłopoty w nauce w szczególności w zakresie czytania i pisania. Zaburzenia mowy przyciągają uwagę otoczenia. Wypowiedzi wywołują śmiech, przedrzeźnianie i złośliwe przydomki. Głoski źle wymawiane dziecko źle nazywa, zapisuje i odczytuje. Dziecko zwykle nie bierze udziału w akademiach szkolnych, apelach, czy  w publicznych występach – co powoduje pogorszenie i tak niskiej samooceny. Problemy komunikacyjne dziecka ujawniają  się także podczas kontaktów koleżeńskich. Dziecko unika rówieśników z góry zakładając, że nie zostanie przez nich zaakceptowane.  Bardzo ważne jest, więc  jak najwcześniejsze zapewnienie dziecku odpowiedniej pomocy. Profilaktyka i korekcja wad wymowy to zapobieganie trudnościom  i niepowodzeniom szkolnym. Terapia logopedyczna doskonali niemal wszystkie operacje myślowe i skutecznie przyczynia się do rozwijania spostrzegawczości, wyobraźni, pamięci  uczniów, zaś przez swoją atrakcyjność dostarcza wielu przyjemnych doznań i radości, budząc pozytywną motywację do nauki.

 

DOJRZAŁOŚĆ  SZKOLNA

 

Osiągnięcie przez dziecko  takiego stopnia rozwoju umysłowego, emocjonalnego, społecznego i fizycznego, jaki umożliwia mu udział w życiu szkolnym oraz opanowanie wiadomości, umiejętności

i  nawyków określonych programem nauczania  I klasy.

 

Dojrzałość umysłowa   - dziecka przejawia  zainteresowanie  nauką, zwłaszcza czytaniem, pisaniem, liczeniem, zaciekawieniem zjawiskami zachodzącymi  w najbliższym otoczeniu.

 

Dojrzałość emocjonalna  - to zdolność do przeżywania bogatego

i zróżnicowanego świata uczuć, to odpowiednia do wieku umiejętność panowania nad swoimi emocjami i kontrolowania ich.

 

Dojrzałość  społeczna  - dziecko prawidłowo nawiązuje kontakty

 z rówieśnikami i dorosłymi, potrafi przestrzegać reguł życia

 w zbiorowości, przestrzegać zawartych umów. Charakteryzuje go zdyscyplinowanie, obowiązkowość, samodzielność.

 

Dojrzałość fizyczna  -  to ogólna sprawność organizmu i zdrowia dziecka.

 

PROCESY POZNAWCZE TO:

 

  • uwaga – stopień koncentracji, czas skupienia, zdolność skupiania się na jednym obiekcie – rzutują one na przyswajanie wiedzy.

 

  • pamięć – kłopot z zapamiętywaniem to luki w wiedzy, brak wiedzy,

    to ogromne trudności z uczeniem się.

 

  • percepcja wzrokowa– od niej zależy odróżnianie liter i cyfr, a przez to ich znajomość; różnicowanie to opiera się na analizie i syntezie wzrokowej.
  • percepcja słuchowa – dzięki niej możemy podzielić wyrazy na sylaby i na głoski. Jeżeli zaś wybrzmiewamy poszczególne głoski

     i połączymy je w wyraz, to wówczas czytamy (dokonujemy syntezy  

      słuchowej).

 

  • myślenie – to główny proces umożliwiający uczenie się. Prawidłowe myślenie zależy od: indywidualnych możliwości operowania informacjami oraz od ilości i jakości tych informacji. Począwszy            od 6 - 7 lat dzieci zaczynają wnioskować i po raz pierwszy wiązać         ze sobą informacje na zasadach logicznych, stopniowo przechodzą           do oceniania problemów z różnych punktów widzenia.

 

 

  • Dziecko dojrzałe do nauki szkolnej potrafi:

 

  • powiedzieć, jakie ma imię i nazwisko, ile ma lat, gdzie mieszka, opowiedzieć o pracy rodziców,
  • narysować rysunek postaci ludzkiej: postać jest kompletna, części ciała są proporcjonalne do całości, części ciała są rozmieszczone właściwie,
  • obchodzić się z przyborami do rysowania, malowania, pisania; nie wychodzić poza linie kolorując obrazek; nazwać to co narysowało,
  • ciąć nożyczkami w linii prostej i krzywej; lepić z plasteliny,
  • dobrać w pary przedmioty lub obrazki, klasyfikować je wg określonej zasady, np. owoce, pojazdy, zwierzęta,
  • łączyć zbiory wg określonej cechy, np. wielkość, kolor,
  • wskazać różnice w pozornie takich samych obrazkach,
  • rozpoznać różne dźwięki z otoczenia, np. głosy zwierząt,
  • liczyć kolejno do 10 ; po przeliczeniu liczmanów powiedzieć, ile ich jest,
  • dokonywać dodawania i odejmowania na konkretach w zakresie 10
  • ma dobrą koncentrację uwagi,
  • jest zainteresowane pracą i jej efektami,
  • jest odporne na niepowodzenia,
  • jest wytrwałe przy dłuższym wysiłku,
  • prawidłowo wymawiać wszystkie głoski,
  • nazwać głoskę na początku i na końcu wyrazu, różnicować wyrazy o podobnym brzmieniu,   kran – tran, góra – kura, bada – pada,
  • podzielić zdanie na wyrazy, wyrazy na sylaby,
  • opowiedzieć treść obrazka posługując się mową zdaniową,
  • rozwiązać proste zagadki,
  • czytać niedługie teksty ze zrozumieniem,
  • uważnie słuchać przez dłuższą chwilę opowiadania, bajki, muzyki,
  • wykonać proste ćwiczenia gimnastyczne; uczestniczyć w grupowych zabawach ruchowych,
  • wskazać lewą i prawą stronę swego ciała i osoby stojącej na wprost,
  • doprowadzić do końca rozpoczętą zabawę, pracę, w trudniejszych sytuacjach zwrócić się o pomoc do osoby dorosłej,
  • zgodnie bawić się z rówieśnikami – współdziałać, czekać na swoją kolej,
  • działać sprawnie; umieć podporządkować się słownym poleceniom,
  • wykonać podstawowe czynności samoobsługowe: samodzielnie zjeść, ubrać się, umyć, zawiązać sznurowadła, zapiąć guziki, zamki
  • ma dobre tempo pracy,
  • siedmiolatek potrafi nawiązać kontakty z rówieśnikami i dorosłymi, jest wrażliwy na opinię nauczycieli i innych osób dorosłych.

 

 

ZALETY  ĆWICZEŃ  LOGOPEDYCZNYCH

 

 

  • aktywizują dziecko;
  • stwarzają możliwość do wypowiadania się;
  • prowokują do mówienia ćwiczonych głosek;
  • ćwiczą analizę i syntezę głoskową wyrazów;
  • ćwiczą pamięć słuchową;
  • rozwijają koordynację wzrokowo – słuchową;
  • rozwijają funkcje poznawcze (dają możliwość treningu uwagi, spostrzegawczości);
  • rozwijają umiejętność logicznego myślenia;
  • rozwijają umiejętność koncentracji uwagi;
  • rozwijają spostrzegawczość;
  • prowokują do odwołania się do własnych doświadczeń z życia codziennego;
  • dają możliwość poznania nowych przedmiotów – ich nazw i przeznaczenia;
  • rozwijają umiejętność łączenia abstrakcyjnego przedmiotu z konkretem;
  • dają okazję do przeżywania uczucia radości z osiągniętego sukcesu;
  • wyzwalają pozytywne emocje i motywacje do działania;
  • zaspokajają potrzebę bycia podziwianym i chwalonym.

 

ZALETY  ĆWICZEŃ  LOGOPEDYCZNYCH

  • aktywizują dziecko;
  • stwarzają możliwość do wypowiadania się;
  • prowokują do mówienia ćwiczonych głosek;
  • ćwiczą analizę i syntezę głoskową wyrazów;
  • ćwiczą pamięć słuchową;
  • rozwijają koordynację wzrokowo – słuchową;
  • rozwijają funkcje poznawcze (dają możliwość treningu uwagi, spostrzegawczości);
  • rozwijają umiejętność logicznego myślenia;
  • rozwijają umiejętność koncentracji uwagi;
  • rozwijają spostrzegawczość;
  • prowokują do odwołania się do własnych doświadczeń z życia codziennego;
  • dają możliwość poznania nowych przedmiotów – ich nazw i przeznaczenia;
  • rozwijają umiejętność łączenia abstrakcyjnego przedmiotu z konkretem;
  • dają okazję do przeżywania uczucia radości z osiągniętego sukcesu;
  • wyzwalają pozytywne emocje i motywacje do działania;
  • zaspokajają potrzebę bycia podziwianym i chwalonym.

 

ZNACZENIE POPRAWNEJ WYMOWY DLA PRAWIDŁOWEGO ROZWOJU DZIECKA

Mowa odgrywa ogromną rolę w rozwoju każdego człowieka. Dzięki rozumieniu mowy dziecko poznaje otaczający je świat, a dzięki umiejętności mówienia może wyrażać swoje myśli i uczucia. Poprawny rozwój mowy jest podstawą rozwoju osobowości dziecka. Jeżeli mowa rozwija się prawidłowo, prawidłowo będzie się też rozwijać myślenie i inne procesy. Dzięki  kontaktom dziecka z otoczeniem rozwój ten jest przyspieszony, bogaci się słownictwo, rozwija się  dojrzałość do podjęcia nauki. Rozwój mowy jest uwarunkowany genetycznie, ale możliwy jest jedynie w kontakcie z innymi ludźmi. Mowa nie jest umiejętnością  wrodzoną, dziecko przyswaja ją sobie od najbliższego otoczenia, drogą naśladownictwa. Rozwój mowy trwa kilka lat. Jednak nie u wszystkich dzieci przebiega on jednakowo: u jednych szybciej, a u drugich wolniej. Zaburzenia mowy przyczyniają się do powstawania trudności w nauce. Postępy dziecka w nauce i jego pozycja w klasie  w znacznej mierze zależą od tego,  jak ono mówi. Trudności szkolne dziecka wynikające z zaburzeń mowy dotyczą przede wszystkim edukacji polonistycznej. Dziecko źle mówiące najczęściej pisze z błędami, słabo czyta, przejawia zahamowania w swobodnym wypowiadaniu się. Wady mowy  utrudniają lub uniemożliwiają nawiązywanie kontaktu z otoczeniem. Dzieci z wadą mowy zaczynają unikać towarzystwa rówieśników i wzrasta u nich niechęć do mówienia. Wady mowy utrudniają też naukę , gdyż trudności w mówieniu mają  swoje odzwierciedlenie w pisaniu i czytaniu. Mogą przysporzyć dziecku wielu przykrych przeżyć. Sprzyjają rozwijaniu się u dziecka  takich cech jak nieśmiałość i skrytość. Dziecko czuje się niepełnowartościowe. Wady mowy odbijają się ujemnie na samopoczuciu dziecka, jego pozycji w zespole rówieśników, co powoduje nieśmiałość i lękliwość. Rodzi w nim poczucie inności, niższości i braku wiary we własne siły. A niemożność sprostania zadaniom może stać się przyczyną bierności i izolacji. Wszystkie zaburzenia mowy negatywnie wpływają na kształtowanie się osobowości dziecka. Dzieci te maja kłopoty w nauce w szczególności w zakresie czytania i pisania. Zaburzenia mowy przyciągają uwagę otoczenia. Wypowiedzi wywołują śmiech, przedrzeźnianie i złośliwe przydomki. Głoski źle wymawiane dziecko źle nazywa, zapisuje i odczytuje. Dziecko zwykle nie bierze udziału w akademiach szkolnych, apelach, czy  w publicznych występach – co powoduje pogorszenie i tak niskiej samooceny. Problemy komunikacyjne dziecka ujawniają  się także podczas kontaktów koleżeńskich. Dziecko unika rówieśników z góry zakładając, że nie zostanie przez nich zaakceptowane.  Bardzo ważne jest, więc  jak najwcześniejsze zapewnienie dziecku odpowiedniej pomocy. Profilaktyka i korekcja wad wymowy to zapobieganie trudnościom  i niepowodzeniom szkolnym. Terapia logopedyczna doskonali niemal wszystkie operacje myślowe i skutecznie przyczynia się do rozwijania spostrzegawczości, wyobraźni, pamięci  uczniów, zaś przez swoją atrakcyjność dostarcza wielu przyjemnych doznań i radości, budząc pozytywną motywację do nauki.

 

ĆWICZENIA ODDECHOWE

  1. Wydmuchiwanie baniek mydlanych przez słomkę.
  2. Zdmuchiwanie płomyka świecy przy zwiększanej

     stopniowo odległości.

3.Dmuchanie na kłębuszki waty, kulki papierowe.

  1. Nadmuchiwanie baloników.

5.Gra na organkach, trąbkach i gwizdkach.

 

 

...............................................................

 

ĆWICZENIA ODDECHOWE

  1. Wydmuchiwanie baniek mydlanych przez słomkę.
  2. Zdmuchiwanie płomyka świecy przy zwiększanej

     stopniowo odległości.

3.Dmuchanie na kłębuszki waty, kulki papierowe.

  1. Nadmuchiwanie baloników.

5.Gra na organkach, trąbkach i gwizdkach.

 

 

    ĆWICZENIA   WARG

 

 

1.Ściągnąć usta jak przy samogłosce „U” a następnie         

    spłaszczyć  cofając  kąciki,  jak przy  artykulacji „I”

     i powtórzyć te ruchy  kilkakrotnie.

  2.Cofnąć kąciki ust a następnie otwierać i zamykać usta.

  3.Wciągać powietrze ustami ściągniętymi.

  4.Cmokać.

  5.Zagwizdać parę razy na jednym tonie.

  6.Zamknąć usta i przesunąć je w lewą stronę, a potem

      w prawą stronę.

  7.Ssać wargę górną, potem dolną.

  9.Wprawić usta w drganie.

10.Nabrać powietrza pod górną wargę, a potem pod dolną.

11.Dmuchać na płomieńświecy, na watkę lub kulkę papieru.

12.Wymawiać coraz szybciej,  połączenie samogłosek

      „ AU,”   szeroko  otwierając wargi przy „A” i ściągając

       mocno przy „U”.

13.Gra na organkach – ćwiczenie mięśni warg.

14.Przytrzymywać wargami kartkę papieru, którą

       próbując   należy wyciągnąć.

15.Zamknąć zęby i rozciągnąć wargi, aby  zęby były widoczne.

     Powtórzyć    te ćwiczenia kilka razy.

16.Zamknąć zęby i cofać mocno na zmianę prawy

       i lewy   kącik warg.

17.Zamknąć usta, ściągnąć je i przesuwać ściągnięte

      w lewą stronę,  a potem w prawą stronę.

18.Przy rozchylonych szczękach wciągać wargi

         do środka  jamy ustnej.

19.Cofnąć kąciki warg a następnie opuszczać dolną szczękę.

 

ĆWICZENIA PRZYGOTOWUJĄCE

DO WYWOŁANIA GŁOSKI „L”.

 

  • Szybkie dotykanie i odrywanie języka od górnej wargi
  • Przesadne oblizywanie się
  • Naśladowanie lizania lizaka
  • Zlizywanie kawałka wafla z górnej wargi
  • Lizanie czubkiem języka górnej, a następnie dolnej wargi
  • Wypychanie językiem górnej i dolnej wargi
  • Lizanie czubkiem języka zewnętrznej strony zębów przy ustach szeroko otwartych
  • Unoszenie języka do podniebienia i opuszczanie na dno jamy ustnej
  • Lizanie językiem podniebienia.

 

 

 

ĆWICZENIA PRZYGOTOWUJĄCE

 DO WYWOŁANIA GŁOSKI „L”.

 

  • Szybkie dotykanie i odrywanie języka od górnej wargi
  • Przesadne oblizywanie się
  • Naśladowanie lizania lizaka
  • Zlizywanie kawałka wafla z górnej wargi
  • Lizanie czubkiem języka górnej, a następnie dolnej wargi
  • Wypychanie językiem górnej i dolnej wargi
  • Lizanie czubkiem języka zewnętrznej strony zębów przy ustach szeroko otwartych
  • Unoszenie języka do podniebienia i opuszczanie na dno jamy ustnej
  • Lizanie językiem podniebienia.

 

    ĆWICZENIA   WARG

 

 

1.Ściągnąć usta jak przy samogłosce „U” a następnie         

    spłaszczyć  cofając  kąciki,  jak przy  artykulacji „I”

     i powtórzyć te ruchy  kilkakrotnie.

  2.Cofnąć kąciki ust a następnie otwierać i zamykać usta.

  3.Wciągać powietrze ustami ściągniętymi.

  4.Cmokać.

  5.Zagwizdać parę razy na jednym tonie.

  6.Zamknąć usta i przesunąć je w lewą stronę, a potem

      w prawą stronę.

  7.Ssać wargę górną, potem dolną.

  9.Wprawić usta w drganie.

10.Nabrać powietrza pod górną wargę, a potem pod dolną.

11.Dmuchać na płomieńświecy, na watkę lub kulkę papieru.

12.Wymawiać coraz szybciej,  połączenie samogłosek

      „ AU,”   szeroko  otwierając wargi przy „A” i ściągając

       mocno przy „U”.

13.Gra na organkach – ćwiczenie mięśni warg.

14.Przytrzymywać wargami kartkę papieru, którą

       próbując   należy wyciągnąć.

15.Zamknąć zęby i rozciągnąć wargi, aby  zęby były widoczne.

     Powtórzyć    te ćwiczenia kilka razy.

16.Zamknąć zęby i cofać mocno na zmianę prawy

       i lewy   kącik warg.

17.Zamknąć usta, ściągnąć je i przesuwać ściągnięte

      w lewą stronę,  a potem w prawą stronę.

18.Przy rozchylonych szczękach wciągać wargi

         do środka  jamy ustnej.

19.Cofnąć kąciki warg a następnie opuszczać dolną szczękę.

 

 

ĆWICZENIA RUCHÓW  DOLNEJ  SZCZĘKI

 

 

1.Opuszczanie i unoszenie dolnej szczęki.

2.Przesuwanie dolnej szczęki w lewą stronę, a następnie 

    w prawą  stronę.

3.Wysuwanie dolnej szczęki do przodu i cofanie.

4.Wykonywanie ruchów żucia, uczestniczą w nich dolna szczęka,

     wargi i policzki.   

 5.Chwytanie dolnymi zębami górnej wargi.

 6.Podsuwanie dolnej wargi pod górne zęby.

 

 

 

 

 

 

ĆWICZENIA  PODNIEBIENIA  MIĘKKIEGO

 

 

 

1.Powoli, swobodnie wdychać i wydychać powietrze przez nos,

    przy  zamkniętych ustach.

2.Powtórzyć ćwiczenia poprzednie z jedną dziurką nosa

    zaciśniętą  następnie  zatkać  drugą dziurkę.

3.Wykonać głęboki wdech przez usta i wydech przez nos.

4.Wykonać wdech przez nos i wydech przez usta.

5.Wykonać wdech i wydech szeroko  otwartymi  ustami .

 

 

WYODRĘBNIANIE I IDENTYFIKOWANIE GŁOSEK W WYRAZACH. ANALIZA SŁUCHOWO-WZROKOWA.